مربیگری فقط به آموزش تکنیک‌ها و کلاس‌داری صرف نیست، مربیگری یک هنر است. هنر ارتباط مؤثر با شاگردان و انتقال بینش‌ها و تعلیم و تربیت هنرجوست.

کردار و گفتار استاد، الگوی چشم و گوش هنرجوست

در سری مقالات «کردار و گفتار استاد الگوی هنرجوست» می‌خواهم تجربیات خودم از چند کلاس رزمی را در قالب خاطره با شما مخاطب عزیز به اشتراک بگذارم. شاید برایتان جالب باشد که چرا خاطره؟ می‌توانستم اصول و تجربه‌های خودم را در قالب یک مقاله‌ی رسمی تنظیم و منتشر کنم اما به نظرم آمد برای مخاطبان، مطالعه‌ی خاطره جذابیت بیشتری نسبت به مطالعه‌ی مقاله‌ای خشک دارد. بدیهی است قصد ندارم داستانی صرفا سرگرم کننده نقل کنم. این نوشتار حامل نکاتی آموزنده و تجربیاتی مفید است. چه هنرجو باشید، چه ارشد یک کلاس چه مربی یا استاد، شما را به مطالعه‌ی آن دعوت می‌کنم. امیدوارم مطالعه‌ی آن برایتان مفید باشد چرا که این قلم خودش را متعهد به نقل تجربه‌های عالی کرده.

داستان اول ما، خاطره‌ی حضور در یکی از کلاس‌های جودوست. کلاسی که به نظرم هنرجو‌ها در آن عشقی تمرین می‌کردند و وقت می‌گذراندند و مربی مدیریت کلاس را به حال خود رها کرده بود. بیایید سرگذشت آن را با هم مطالعه کنیم.